S. Ferit Arslan

Alone in the Dark

Alone in the Dark, Alone in the Dark: Near Death Investigation olarakda bilinen ve halk arasında Alone in the Dark 5 olarak söylenilen korku oyunu Alone in the Dark serisinin Atari tarafından üretilen son versiyonudur.

Alone in the Dark - Trailer Editado from Lucas Gonçalves on Vimeo.

Alone in the Dark 1992 yılında Infogrames tarafından üretilen bir korku-macera oyunudur. PC, Mac OS, 3DO, RISC OS platformunda sunulan oyun ilk oyunlardan biridir.

Alone in the Dark ın müziği Olivier Derivière tarafından bestelenmiştir aynı kişi ObsCure ve ObsCure II oyunlarının müziklerini de bestelemiştir.

Birçoğumuzun çocukluğunu veya gençliğini etkilemiş Alone In The Dark serisinin "yeni nesil" üyesi duyurulduğunda oyun dünyasını bir heyecan sarmıştı. Öyle ya macera ve korku oyunu öğelerini bir potada eriten fazla oyun çıkmıyor raflara. 1992'de Infogrames'in Amerikalı ünlü korku edebiyatı ustası H.P. Lovecraft'ın eserlerinden esinlenerek ortaya çıkardığı Alone In The Dark, bu sefer Eden Studios'un ellerinde hayat buluyor. Bakalım Silent Hill ve Resident Evil gibi sağlam yapımlar karşısında eski dostumuz Alone In The Dark bizi nasıl bir maceraya sürüklüyor...

Serinin bu beşinci oyunuyla yine dedektif Edward Carnby rolündeyiz. Ancak bir takım sorunlarımız var. Kim olduğumuzu hatırlamıyoruz; nerede olduğumuzu bilmiyoruz ve neye bulaşmak üzere olduğumuz hakkında en ufak bir fikrimiz yok... Alone In The Dark, bu sefer, New York'un ünlü Central Park'ının etrafında gelişen ürkütücü doğa dışı olaylara odaklanıyor ve dedektif Edward Carnby'nin geçmişindeki sır perdesini aralıyor...

Alone in the Dark, genel itibariyle serinin önceki oyunlarıyla aynı çizgide. Hatta buna oyun sektörünün genel çizgisi de diyebiliriz. Yani piyasadaki en popüler korku oyunları olan Resident Evil ve Silent Hill'e baktığımızda ortada sadece bir formül bulunuyor. Bir yandan ürkütücü mekânlar ve deforme olmuş canlılarla mücadele verirken bir yandan da bütün olayların gizemini çözmeye çalışmak ve bütün bunları yaparken de zor olanı başarmak yani hayatta kalmak. Yabancıların "survival horror" dediği tür temelde bize aynı şeyleri sunuyor. Tabi işin bir de hikâye derinliği kısmı var ancak bunu başarabilen oyunların sayısı çok değil. Silent Hill serisi hemen akla gelen ilk örnek. Sözün özü Alone in the Dark "yeni nesil" için geldi ama Amerika'yı yeniden keşfetmek gibi bir derdi yok. Eden Studios'un en büyük iddiası oynanabilirlik, grafikler ve çevreyle olan etkileşim.

Çevreyle olan etkileşimde ise güzel fikirler yakalanmış. Elimize geçirdiğimiz bir yangın söndürme tüpüyle ahşap bir kapıyı kırıp dışarı çıkabiliyoruz veya elimize aldığımız bir mobilya parçasını veya sandalyeyi ateşe tutarak tutuşturup düşmanlarımıza karşı bir silah olarak kullanabiliyoruz; hatta envanterimize kattığımız nesneleri birlikte kullanarak bir Molotof kokteyli, yapışkan patlayıcılar ve ışık kaynakları veya ateşli mermiler yapabiliyoruz. Ancak mühimmat sıkıntısı bizi bir süre sonra düşmanların üstüne yanan bir mobilyayla bodoslama saldıran, hafızasını kaybetmiş bir dedektif haline getiriyor. Ayrıca bölüm tasarımlarında bize gerekli özgürlüğün sağlanmamış olması da çok büyük bir eksi. Elimize aldığımız demir nesneyle sadece bir tane kapıyı kırabilmemiz, oyun deneyimini bir hayli çizgisel hale getiriyor. Bizim Alone in the Dark'dan beklediğimiz böyle bir özgürlük hissi değildi. Sonuç olarak diyebiliriz ki, Alone in the Dark'ın oynanabilirlik unsuru güzel fikirlerin nasıl harcanabileceğinin ibret verici bir örneği olmuş.

Alone in the Dark'ta mücadele edeceğimiz düşmanlar arasında oyunun hemen başında karşılaşacağımız duvarları saran ve insanları içine çeken gizemli yarığın şeytani etkisine girmiş insanlar olduğu kadar, korku filmlerinin emektar oyuncuları yarasalar ve fareler de var. Özellikle bu şeytani gücün etkisindeki deforme olmuş insanları tabancaya öldüremiyoruz. Mermilerimiz sadece sersemletici bir etkiye sahip düşmanlarımız üzerinde. Düşmanları öldürmemizin tek yolu ateş. Bu yüzden yanan bir mobilya parçası çok büyük öneme sahip bizim için. Her ne kadar ilginç bir çıkış notası olsa da, yapımcı arkadaşlar buna bir devamlılık ve sürpriz öğesi ekleyememişler. Bölüm tasarımlarındaki tek düzelik; bir süre sonra sıradanlaşan oynanışla birleşince sıkıcı hale gelen bir oyunla karşı karşıya kalıyoruz. Özellikle korkmamız gereken bir oyunda, ufak tefek detaylarla ve kontrollerin zorluğuyla uğraşmaktan korkmaya vakit kalmıyor. Elimizdeki sandalye bacağını tutuşturmaya çalışırken birçok sahneyi kaçırabiliyoruz. Hal böyle olunca, senaryo ürkütücü de olsa; kendimizi bir korku filmi içindeki Kemal Sunal gibi hissediyoruz.

Düşmanlarımızın yapay zekâsı ise ortalama bir yaratık zekâsında. Ne olduğu belirsiz bir yarığın etkisindeki düşmanlardan etrafımızı sarmalarını veya yanan bir evin içinde gerilla taktikleri uygulamalarını bekleyemeyiz.

Kaynaklar: http://www.thgtr.com/game/20080725/, Wikipedia

{jsCommentText}

Yorumlar

Otomatik Mesajcı 11.03.2010 06:21'da yazdı:
Henüz bu konuda kimse yorum yapmamış. Yorumlarınıza resimler Gravatar'dan yüklenir. Her yorum saldırılara karşı onaylanmak zorundadır. E-mail adresinize gelen doğrulama linkinden sonra yorumunuz yayına alınacaktır. Adresinizi salladıysanız yöneticinin yorumu onaylamasını bekleyin. Yorumlarınızda HTML kullanamazsınız ama BBCode kullanabilirsiniz.